Mijn naam is Dirk Kamminga en ik ben 63 jaar.

  

Ik heb de Alpe d'HuZes gewandeld in 2016 & 2017 en in 2018 & 2019 was ik vrijwilliger.

In 2019 ben ik ben ik in de ochtend wel mee naar beneden gegaan om vanaf bocht 7 een foto serie te maken en vanuit daar ben ik terug gewandeld naar boven.

Onderweg naar boven heb ik honderden foto's gemaakt en gedeeld via mijn Facebook site. 

De editie van 2020 en 2021 zijn uitgevallen door corona.

 

In maart 2020 is er bij mij prostaatkanker geconstateerd en heb hiervoor een operatie ondergaan.

2 jaar na mijn operatie & herstel periode ben ik in 2022 weer terug geweest naar onze berg.

 

De Alpe d'HuZes 2022 editie heb ik bijna helemaal gedaan, maar na ruim 10 km moest ik het opgeven, de kanker had toch meer gedaan met mijn lichaam dan ik had verwacht.

Door de goede service van de organisatie van de AD6 heb ik toen een lift gekregen van het moment van stoppen, ze hebben mij met de auto naar boven gebracht.

Ik was op dat moment zeer teleurgesteld, maar nu achteraf heb ik er vrede mee, er zat toen gewoon niet meer in.   

 

In het najaar van 2024 is bij mij de kanker weer terug gekomen en dit keer met uitzaaiingen en daarom heb in februari & maart van 2025 35 bestralingen gehad bij het ZRTI in Vlissingen, en daarnaast heb ik hormoontherapie gekregen voor een periode van 2 jaar.

Daardoor was het niet meer mogelijk om de Alpe d'Huzes te doen in 2025, nu zet mij nu elk jaar in als vrijwilliger. Maar de droom blijft om het nog een keer te doen.

 

Inmiddels zitten we 2026 en ik heb eindelijk een beetje zicht op het licht aan het einde van de tunnel, want ik mag in januari 2027 stoppen met mijn hormoontherapie, en dan gaan ze kijken of alles weg is.

De tussentijdse controles op dit moment zien er wel goed uit en daar ben ik heel erg blij mee. Maar de bij werkingen van die hormoontherapie zijn soms wel heel erg zwaar en dan vooral de opvliegers die ik meerdere keren per dag en in de nacht heb.

Maar we gaan door want we zeggen altijd  "Opgeven is geen optie toch."