Onze wens voordat we 25 jaar samen zijn.

Waar zal ik eens beginnen, mijn naam is Dirk en bij typen van dit bericht ben ik 62 jaar.

 

In 2020 ging ik voor half jaarlijkse controle naar de huisarts om een bloedonderzoek aan te vragen.

Dit deed ik omdat mijn vader, moeder en zus aan kanker zijn overleden.

Ik heb mijn zus beloofd, toen ze nog onder ons was, om mezelf goed in de gaten te houden en daarom deed ik elk jaar een CEA onderzoek om te kijken of er ook vreemde eiwitten in mijn bloed zouden zitten.

De huisarts vertelde mij gezien mijn leeftijd op dat moment dat we ook de PSA waarden konden meenemen in dit onderzoek, dus hebben we dat maar gedaan want ik moest toch bloed geven.

 

En u raad het zeker al het; was dus mis en ook niet zo’n beetje ook zeg maar.

Als de PSA waarden boven 10 zijn dan is het mis en ik had de eerste keer 79 (de tweede keer, want het had ook iets anders kunnen zijn, was het 72). Dus moest er snel verdere onderzoek plaatst vinden en dat is ook gebeurt.

Uit een biopsie bleek dus dat ik prostaatkanker had (agressief) en dat ik snel onder het mes moest.

Maar het was in het begin van de corona, dus was een plek vinden in een ziekenhuis een hele uitdaging.

 

Gezien wij in het mooie Zeeuws Vlaanderen wonen, kon mijn specialist ook uitwijken naar België en zo kwamen we terecht in het AZ Maria Middelares te Gent.

Ik werd door mijn vrouw op een zondag heen gebracht en zij moest mij afgeven in de lobby want alles was op slot gegaan wegens corona.

Ik stond er helemaal alleen voor en iedereen was compleet ingepakt in witte kleding.

 

De zondag werd ik al voorbereid op mijn operatie van maandag morgen, dus maag leeg enz. enz.

Op de zondag avond kwam mijn specialist nog even langs en die vertelde mij dat hij de Da Vinci robot niet mocht gebruiken i.v.m. corona en dat hij, als ik het goed vond, het op de ouderwetse manier zou doen. Ik was er toch al klaar voor en dus heb ik daar mee ingestemd.

Hier zaten wel nadelen aan zoals een langere herstel en een best litteken natuurlijk.

Op die maandag morgen ben ik dus geopereerd en ik moet eerlijk zeggen het herstel ging best wel goed en zo kwam ik langzaam weer op gang en kon na een maand of vier al best weer dingen doen zoals fietsen en wandelen.

 

De weken en maanden vlogen voorbij en ik liet mij elke drie maand controleren op de prostaatwaarden, die zagen er goed uit en bijna niet te meten. Dus was ik zeer blij en natuurlijk ook mijn vrouw, want die heeft het allemaal van heel dicht bij mee gemaakt en zonder haar steun was het een stuk moeilijker geweest.

De jaren gingen rustig voorbij en er was altijd iets wat mij ook heel erg heeft geholpen in deze jaren.

Dat is dat ik samen met mijn vrouw, na het overlijden van mijn zus, ons inzetten voor het KWF en zodoende gaan wij elk jaar mee in de eerste week van juni om ons daar in te zetten voor dit doel.

Wij doen het nu al dan tien jaar en samen hebben wij al best een bedrag opgehaald.

 

Zo dachten we samen dat ik dit had overleefd, maar helaas gingen de prostaatwaarden in september 2024 weer omhoog en ook die maand erop waren ze weer hoger.

Dit terwijl ze niet meetbaar hadden mogen zijn.

Dus contact gezocht het ziekenhuis om te vragen wat we konden doen, mijn eigen specialist was er niet dus kreeg ik een andere specialist en die stuurde mij direct naar Goes voor een speciale scan met een radioactieve middel om zo de nieuwe kanker cellen zichtbaar te maken.

 

De uitslag was niet was niet goed, ik zou bestraald moeten worden en dat zou gebeuren in Vlissingen bij het ZRTI. In eerst instantie zouden het 5 behandelingen zijn en later werden het er al 15.

Maar toen ik voor de intake kwam in het ZRTI kreeg ik te horen dat het in totaal 7 weken lang en dan 5 dagen per week zou worden, dus het was goed mis.

 

Ook moest ik direct beginnen met een hormoontherapie om de testosteron naar beneden te brengen, want dat is de voeding voor prostaatkanker.

Ik had dan wel geen prostaat meer, maar er waren uitzaaiingen en ook op het snijvlak van de locatie waar de prostaat had gezeten was iets niet goed.

Ik ben in januari 2025 begonnen met de hormoontherapie en kan jullie een ding wel zeggen, fijn is het niet!

Elke dag diverse opvliegers en ook vaak midden in de nacht, niet normaal.

Je gehele mannelijkheid gaat compleet de vuilnisbak in.

 

In februari 2025 ben ik begonnen met mijn serie van 35 bestralingen.

Elke dag werd ik opgehaald met een taxi en die bracht mij naar Vlissingen er weer terug naar huis.

De bestraling zelf was maar iets van 5 a 6 minuten, maar je bent wel uren onderweg.

Dit kwam mede door de Westerschelde tunnel, onze enige verbinding met Nederland om zo maar te zeggen.

Anders zouden we over België moeten rijden en dat is niet doen.

De eerste weken vielen best wel mee ik voelde er niets van en dacht wat een techniek is er al om kanker te bestrijden.

Ook kregen wij van het ZRTI een midweek aangeboden om zo halverwege het traject in Vlissingen te verblijven.

De stichting kon dit aanbieden wegens vele donaties die zij ontvangen.

Dit was een geweldige midweek, maar de bestralingen gingen door en werden in de ochtend gedaan zodat ik samen met vrouw nog iets kon doen en hier is ook mijn liefde voor Vlissingen ontstaan.

 

De weken werden steeds zwaarder en ik kreeg hier en daar ook wel wat kleine probleempjes.

Ik was dus ook heel erg blij dat die zeven weken erop zaten en ik aan mijn herstel kon beginnen.

In de maanden na mijn bestraling ging het steeds wel iets beter met mij, 100 procent de oude zal ik nooit meer worden.

Maar ik en ook mijn vrouw zijn blij met wat we nu samen hebben.

Ik heb nu twee maal de kanker overwonnen en hoop nu op een rustig verloop van mijn verdere leven.

 

Ook ben ik in deze periode mijzelf kwijt geraakt, ik kreeg het niet meer rustig in mijn hoofd en heb via mijn huisarts een verwijzing gekregen naar het GGZ.

Met deze hulp ben ik weer op het juiste spoor gekomen naar boven en daar ben ik hun heel erg dankbaar voor.

 

In maart 2026 kreeg ik na een controle van mijn specialist te horen dat we ook met de hormoontherapie gaan stoppen en wel in januari 2027.

Ik kijk nu al uit naar de dag in 2027 dat ik kan stoppen met de hormoontherapie en dat dan heel misschien iets van mijn mannelijkheid terug zal keren, maar spannend is het wel kan jullie vertellen.

 

Kanker is iets wat je altijd blijft achtervolgen en bij elk pijntje denk je weer wat nu weer; je gaat er mee in bed en je staat er mee op.

Ik vraag me dus altijd wel af wat er allemaal stuk gegaan is in de tijden van de bestralingen en hormoontherapie.

 

En ook wat er nog komen gaat en daarom heb ik voor 2027 een wens.

In 2027 zijn we 25 jaar bij elkaar en in het begin van onze relatie vertelde mijn vrouw altijd over haar stagetijd in London, ze was daar voor haar opleiding in 1996.

Wat zou het mooi zijn om in 2027 daar nog eens te kunnen gaan kijken, het zou een super cadeau zijn voor ons beiden.

We zijn al eerder in Engeland geweest, maar dan in Southend on Sea.

Tegen deze tijd ben ik dan ook al een paar maand van de hormoontherapie af en hoop mij dan iets beter te voelen dan nu.

Ik doe dit ook in het bijzonder voor mijn vrouw, want zij heeft de gehele tijd naast mij heeft gestaan en daarvoor verdient zij het ook om er even uit te gaan.

Want zonder haar liefde en steun was dit traject veel zwaarder geweest voor mij.

 

We zeggen ook vaak tegen elkaar “Samen staan we sterk“

Zo’n reis door de tunnel met de trein, met hotel en een paar excursies zit je al rond de 2500 euro voor ons beide.

Dit is dan wel uit en thuis met hotel en alles erop en eraan.

Gezien dat wij onder modaal leven, is dit best moeilijk voor ons.

Ik wil hier er wel bij vertellen dat wij wel de mogelijk hadden om een aanvulling te krijgen van onze gemeente, maar dit hebben wij niet gedaan want wij zijn blij met wat we wel hebben.

Minder regels in ons leven is minder stress en dat is voor ons heel veel waard.

 

Ik hoop dat ik tegen die tijd in 2027 weer iets van mijzelf heb terug gekregen en dat we samen kunnen genieten in London, dat is mijn wens.

En als er meer geld binnenkomt dan wij vragen zullen wij dit natuurlijk naar het KWF doen want er is nog steeds geld nodig om meer onderzoek te doen naar deze ziekte.

 

En als u een donatie doet, dan zeg ik diep uit mijn hart “Bedankt“

M.v.g. Dirk